با سلام

در این شبهای احیا که یکی از آنها ،شب قدر است مهمترین مطلب احیاء بودن است برای درک و استفاده ازشب قدر است .

انسان حی و زنده  با انسان مرده  متفاوت است.

انسان زنده  می داند در کجا است و چه می کند و به چه جای می رود!!!

زنده بودن  صفت مهم و اساسی زندگی ما است. چه بسا کسانی  که به خاطر مرگ روحیشان ، قلبشان مهر خورده و دیگر فرقی نمی خواهند همچون پیامبری آنها را بترساند ویا نترساند.

 بعضی  ازمواقع  انسان زنده  ولی  در خواب است، خوابی که غفلت می آورد ،خوابی که با این که انسان حقایق را میداند و قبول دارد و به آنها معتقد است ولی باز هم از آنها غافل است . درست مثل خواب جسمی همه چیز در اطرافش در حال زندگی وفعالیت و کار است ،اما او آنهارا نمی بیند و نمی فهمد. نه صدایشان راونه حرکاتشان را  درک نمی کند.

البته این خواب در بعضی موارد مضرر نیست ، اما اگر طولانی شود و کسی و چیزی او را بیدار نکند ممکن است به مرگ منتهی شود. مرگی که دراثر غفلت زیاد و عادت به آن بر انسان عارض می شود.

از لزو میات شب قدر زنده بودن و متوجه بودن به حقایق دنیا و دین است . انسان باید در شبهای احیاء (که گفته اند سه شب ۱۹و۲۱و۲۳ است)هر طوری است خود از متعلقاتی که برای او غفلت می آورد دور نگه دارد تا زنده بیدار باشد، تا اگر یکی از این شبها شب قدر و تقدیرات یک ساله او بود بتواند خود را جزو سعادتمندان قرار دهد.

البته بیداری (یا زندگی در بیداری)نه تنها در شب قدر بلکه در همه مدت عمر دنیا باید باشد.

انسان بیدار می داند از کجا آمده کی اورا آورده و در اینجا چه می کندوبه کجا می رود واگر هم نمی داند  در پی فهمیدنش ، یک لحظه آرام و قرار ندارد.!!!!!!!!